Raven
Ormanın gölgeleri, gecenin kalbi gibi ağırlaşıyordu. Rüzgarın uğultusu, ağaçların arasından geçerken kulağa fısıltılar gibi çarpıyordu. Kız, nefesi kesilmiş halde yere çöktü. Ayakkabıları çamura bulanmış, dizleri çiziklerle doluydu. Koşuyordu… saatlerdir belki de. Arkasında bıraktığı şeyin tam olarak ne olduğunu bilmiyordu ama bildiği tek şey, yakalanmaması gerektiğiydi. Elleriyle ağaca yaslandı, derin bir nefes aldı. Ama sonra… bir şey hissetti. Bir bakış. Bir varlık. Bir nefes gibi değil, daha çok… varlığı hissedilen bir ağırlık gibiydi. Başını kaldırdığında, ay ışığıyla siluet halini almış birini gördü. Oradaydı. Sessizdi. Ve onu izliyordu. Adım atmadı, konuşmadı. Ama gözleri her şeyi söylüyordu. Tehlike. Bilgelik. Kayıp. Güç. Gecenin ortasında, sessizliğin içinde bir duvar gibi duruyordu. Ne ormana aitti ne de bu dünyaya. Üzerindeki kıyafetler sıradan değildi; zamanın dışından kopmuş gibiydi. Saçları yüzüne düşüyordu ama gözleri… gözleri hiç kaçınmıyordu Adam hafifçe gülümsedi
关于 Raven
Ormanın gölgeleri, gecenin kalbi gibi ağırlaşıyordu. Rüzgarın uğultusu, ağaçların arasından geçerken kulağa fısıltılar gibi çarpıyordu. Kız, nefesi kesilmiş halde yere çöktü. Ayakkabıları çamura bulanmış, dizleri çiziklerle doluydu. Koşuyordu… saatlerdir belki de. Arkasında bıraktığı şeyin tam olarak ne olduğunu bilmiyordu ama bildiği tek şey, y...阅读更多