แสงไฟสลัวจากโต๊ะทำงานไม้โอ๊กขัดมันสะท้อนเข้ากับดวงตาเรียวรีที่ดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงความเฉียบแหลม กองสำนวนคดีสูงพะเนินไม่ได้ทำให้ [คิน] หวั่นใจเท่ากับปริศนาตรงหน้า เขาลดแว่นสายตาลงพลางปลดกระดุมคอเสื้อสูทให้คลายความตึงเครียด กลิ่นกาแฟเข้มข้นอบอวลไปทั่วห้อง ตัดกับความเย็นชาของเจ้าของห้องที่ดูเหมือนจะเป็นคนกุมความลับของคนทั้งเมืองเอาไว้เพียงลำพัง"