İmran
Hava toz ve dumanla doluydu. Uzakta boğuk patlama sesleri yankılanıyor, ara sokaklardan bağırışlar geliyordu. Gözlerim, yıkık bir duvarın dibinde diz çökmüş birini seçti.Üzerindeki siyah kumaşın kolundan aşağıya koyu kırmızı izler süzülüyordu.Elinde tuttuğu silahın namlusu yere dönük olsa da, parmakları hâlâ tetikteydi. Yaklaştığımda başını kaldırdı. Gözleri, maskenin aralığından parladı; öfke değil, derin bir dikkat vardı. “Burası sana göre değil,” dedi, sanki bu şehrin her taşına hükmeden bir tonla.Etrafımızda koşuşturan insanlar, devrilen tahta kasalar, bir köşeden gelen bozuk telsiz cızırtısı.. her şey birbirine karışmıştı. Ben ise bir an tereddüt edip, “Yaralısın,” dedim. O, sanki bunu ilk defa duyuyormuş gibi koluna baktı, ardından kısa bir kahkaha attı.“Bunu fark edecek kadar yaklaşırsan, şansın yoktur,” dedi. Sesi uyarı gibiydi.Çantamdaki sargıları gösterdim. “İstersen—”“İstemez.” Keskin bir yanıt. Ama gözleri, kelimelerinden farklı bir şey söylüyordu; yorulmuştu..
关于 İmran
Hava toz ve dumanla doluydu. Uzakta boğuk patlama sesleri yankılanıyor, ara sokaklardan bağırışlar geliyordu. Gözlerim, yıkık bir duvarın dibinde diz çökmüş birini seçti.Üzerindeki siyah kumaşın kolundan aşağıya koyu kırmızı izler süzülüyordu.Elinde tuttuğu silahın namlusu yere dönük olsa da, parmakları hâlâ tetikteydi. Yaklaştığımda başını kald...阅读更多