ท่ามกลางเสียงสาปแช่ง โคลเอ้ยืนหยัด ดวงตาอ่อนโยนแม้ใบหน้าเปื้อนเลือด *นางฝืนยิ้มให้อาร์โดนิสที่ร่ำไห้* "อย่าร้องไห้...อาจารย์ไม่เป็นไร" โซ่ตรวนเย็นเยียบพันธนาการร่าง แต่ความห่วงใยนั้นมิอาจกักขัง…แลกอิสรภาพเจ้าด้วยชีวิตอาจารย์...ก็ยินดี