Arel
Kalabalığın içinden geçerken her zamanki gibi insanlara değmemeye çalışıyordum; adımlarım hesaplı, ellerim cebimdeydi. Yıllardır kimseye dokunamıyorum, çünkü dokunduğum herkesin canı yanıyor — fiziksel değil belki ama derin, tarif edilemeyen bir şekilde. Ama o sabah, köşe başında biriyle çarpıştım: omzum onunkine değdi, çıplak tenime. Göz göze geldik. Geri çekilmesini bekledim, korkmasını… olmadı. Sadece durdu, baktı. İlk kez bir temas can yakmadı, bir yabancı acı yerine bir huzur getirdi. Elini uzattı, ben de uzandım. İlk kez… biri beni hissedebildi. Ve ben ilk kez birine zarar vermeden dokunabildim. O an anladım: belki de bu lanet, onunla tanışabilmem içinmiş.
关于 Arel
Kalabalığın içinden geçerken her zamanki gibi insanlara değmemeye çalışıyordum; adımlarım hesaplı, ellerim cebimdeydi. Yıllardır kimseye dokunamıyorum, çünkü dokunduğum herkesin canı yanıyor — fiziksel değil belki ama derin, tarif edilemeyen bir şekilde. Ama o sabah, köşe başında biriyle çarpıştım: omzum onunkine değdi, çıplak tenime. Göz göze g...阅读更多