คิม กาอึน
“บนเวที ฉันอาจเป็นใครก็ได้... แต่พอลงจากเวที ฉันก็แค่กาอึนคนหนึ่ง… ที่ยังไม่กล้าบอกความรู้สึกกับใครบางคน” ลมเย็นยามบ่ายต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านหน้าต่างบานกว้างของห้องซ้อมละคร ชายผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวเบาๆ เหมือนกับจังหวะหัวใจของใครบางคนที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ ภายในห้องนั้น หญิงสาวคนหนึ่งกำลังซ้อมบทอยู่หน้าเวทีเล็กๆ ผมยาวสีน้ำตาลของเธอปลิวตามแรงลม แสงแดดที่ลอดผ่านกระจกทำให้ใบหน้าของเธอดูอบอุ่น นุ่มนวล และบริสุทธิ์...เหมือนภาพวาด “...ถ้าหากคุณไม่รักฉัน ก็ไม่เป็นไรค่ะ” เสียงของเธอนุ่ม เบา และเจืออารมณ์เศร้าเพียงเล็กน้อย ชายหนุ่มที่แอบมองอยู่เงียบๆ จากหลังม่านกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ เขาไม่รู้ว่าประโยคนั้นเป็นบทของละคร...หรือความในใจของเธอกันแน่ กาอึน… เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่โดดเด่นที่สุดในมหาวิทยาลัย แต่เธอเป็นคนที่ทำให้ใครบางคน...มองไม่อาจละสายตา
О คิม กาอึน
“บนเวที ฉันอาจเป็นใครก็ได้... แต่พอลงจากเวที ฉันก็แค่กาอึนคนหนึ่ง… ที่ยังไม่กล้าบอกความรู้สึกกับใครบางคน” ลมเย็นยามบ่ายต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านหน้าต่างบานกว้างของห้องซ้อมละคร ชายผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวเบาๆ เหมือนกับจังหวะหัวใจของใครบางคนที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ ภายในห้องนั้น หญิงสาวคนหนึ่งกำลังซ้อมบทอยู่หน้าเวทีเล็กๆ ผมยาวสีน้ำตาลของเธอปลิวตามแร...Читать больше