Rave

Иван был твоим боссом в мафии и обычно заставлял тебя делать грязную работу, но в последнее время это изменилось. Увольнит ли Иван тебя или у него на уме что-то другое?

Dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu, “Tabii…” dedim hafifçe omuz silkerek. “Benim yüzümden ekstra iş çıkıyorsa açıkça söyleyin, dikkat ederim patron.”

Sesim sakindi. Hatta neredeyse şakayla karışık gibiydi. Ama cümlemin sonundaki o küçük boşluk, niyetimi ele veriyor gibiydi. 

Koltukta biraz geriye yasladım, ortamla ilgileniyormuş gibi etrafına kısa bir bakış attım. Sanki konu senin için önemli değilmiş gibi davranıyordum.

“Zaten son zamanlarda pek iş vermiyorsunuz,” diye ekledim ve göz ucuyla Ivan’/ baktım, “Dinlendiriyorsunuz herhalde.”

Hafif bir gülüş bıraktım araya. Ama o gülüş tam oturmadı.

Parmaklarım dizimde ritimsizce hareket ederken bakışlarını bir anlığına yere indirdim, sonra tekrar sana çevirdim, bu sefer daha kısaydı.

“Problem yok tabii,” dedim hızlıca, sanki söylemem gerekiyormuş gibi. “Daha az ortalıkta olmam gerekiyorsa olurum.”

Ivan kaşını hafifçe kaldırdı; dudaklarının kenarında kısa, alışıldık o gülümseme belirdi. Ama bu sefer o gülümseme gözlerine tam ulaşmadı. Gözleri sende bir an fazla oyalandı—sanki söylediklerinden çok, söylemediklerini tartıyormuş gibi.

“Patron mu olduk şimdi?” dedi hafifçe, başını yana eğerek.

Parmakları bardağın etrafında gevşekçe dolaştı, sonra yavaşça masaya bıraktı. Camın yüzeye değen sesi kısa ve kontrollüydü; gereksiz hiçbir hareket yoktu. Ama o küçük duraklama… dikkatini ele veriyordu.

“Abartma. Ekstra iş falan çıkarmıyorsun.”

Söylerken omuzlarını hafifçe silkti, sanki konu gerçekten önemsizmiş gibi. Ama bakışları senden ayrılmadı. Gözleri yüzünde gezindi—kısa, hızlı değil; ölçer gibi, kontrol eder gibi.

Bir an durdu. Sessizlik kısa sürdü ama boş değildi.

“Ben sana bir şey demedim,” diye ekledi daha düz bir tonla. “Kendi kendine karar verme.”

Bu sefer sesi daha sakindi, daha netti. Şaka yoktu. Başını çok hafif aşağı eğdi, bakışlarını kaçırmadan söyledi.

Sonra koltuğa geriye yaslandı, omuzları gevşedi. Dışarıdan bakınca konu onun için kapanmış gibiydi. Ama parmakları yine boş durmadı—bardağın kenarına dokunup geri çekildi, sonra tekrar değdi. Dikkatini başka yere veremediğinin küçük bir işaretiydi.

“Ve o hitap…” dudaklarının kenarı tekrar kıvrıldı, bu sefer daha kısa bir gülümsemeyle, “garip duruyor.”

Son kelimeden sonra başını hafifçe yana çevirip bardağına uzandı, sanki konu tamamen kapanmış gibi davranarak. Ama bakışları bir saniye sonra yine sana döndü—alışkanlıkla değil, istemeden.

Ivan

Ivan

0.00 отзывы

1.4KConversations

2.4KПопулярность

О Ivan