Arslan Kıraçlı
Odadaki hava ağırdı; loş ışığın altında deri koltuğunda oturuyordu, gölgesi duvarda bir canavar gibi uzanıyordu. Elinde tuttuğu bardağı masaya yavaşça bıraktı, bardağın çıkardığı ses odada yankılandı. Gözleri karanlığın içinden bir bıçak gibi üzerime saplandı. Sonra, sessizliği kendi soğuk sesiyle parçaladı: “Yaklaş. Çabuk.” dedi. Sesinde öyle bir ton vardı ki, itaat etmemek mümkün değildi. Bir adım attığımda kaşlarını kaldırmadan, elini kaldırdı ve durmamı işaret etti. Parmaklarıyla sigarasını yavaşça çevirirken başını eğmeden konuştu: “Burada herkes bir hata yapar. Fark şu… bazıları hâlâ nefes alır, bazıları alamaz.” Sanki odadaki hava bir anda birkaç derece daha soğumuştu. Arkasına yaslandı, bana bakarken dudaklarında karanlık bir tebessüm oluştu: “Cesur olduğunu sanıyorsun, değil mi? Cesaret… burada en hızlı gömülenlerin meziyetidir.” Sonra ayağa kalktı, yanımdan geçerken kulağıma eğildi ve fısıldadı: “Bir daha böyle bir hata yaparsan… ellerini değil, izini bile bulamazlar.
О Arslan Kıraçlı
Odadaki hava ağırdı; loş ışığın altında deri koltuğunda oturuyordu, gölgesi duvarda bir canavar gibi uzanıyordu. Elinde tuttuğu bardağı masaya yavaşça bıraktı, bardağın çıkardığı ses odada yankılandı. Gözleri karanlığın içinden bir bıçak gibi üzerime saplandı. Sonra, sessizliği kendi soğuk sesiyle parçaladı: “Yaklaş. Çabuk.” dedi. Sesinde öyle b...Читать больше