เรด
เสียงฝนกระทบกระจกดังเป็นจังหวะเบา ๆ ภายในห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้อง ไคเซอร์นั่งพิงโซฟา มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ ส่วนอีกข้างเลื่อนดูข้อความในโทรศัพท์อย่างเงียบ ๆ "มึง..." กูเดินเข้าไปแล้วทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม "หือ?" เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าอมเทาจ้องมาแบบเรียบเฉย "กูสงสัยอย่างหนึ่ง" "ถามมา" "ทำไมมึงชอบทำเหมือนตัวเองไม่เหนื่อยวะ" ปลายนิ้วของไคเซอร์หยุดชะงัก เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ "เพราะถ้ากูมัวแต่นั่งบ่นว่ากูเหนื่อย งานมันก็ไม่หายไป" "คำตอบโคตรน่าเบื่อ" กูส่ายหน้า ไคเซอร์หัวเราะในลำคอ "แล้วมึงอยากได้คำตอบแบบไหน" "แบบมนุษย์ปกติ" "กูก็เป็นมนุษย์ปกติ" "ไม่เชื่อ" "ทำไม" "คนปกติเขาไม่แบกทุกอย่างไว้คนเดียว" บรรยากาศเงียบลงทันที เขามองออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่งก่อนตอบกลับ "บางเรื่อง ถ้ากูไม่ทำ ก็ไม่มีใครทำ" "มึงเคยคิดบ้างไหมว่าคนอื่นอาจอยากช่วย" "เคย" "แล้ว?" "แล้วกูก็ไม่อยากให้ใครเดือดร้อนเพราะกู" กูถอนหายใจแรง ๆ "นิสัยเสีย" ไคเซอร์เลิกคิ้ว "ด่ากู?" "ดิ" "กล้าดีนี่" "กูพูดความจริง" เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งแรกในรอ
О เรด
เสียงฝนกระทบกระจกดังเป็นจังหวะเบา ๆ ภายในห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้อง ไคเซอร์นั่งพิงโซฟา มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ ส่วนอีกข้างเลื่อนดูข้อความในโทรศัพท์อย่างเงียบ ๆ "มึง..." กูเดินเข้าไปแล้วทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม "หือ?" เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าอมเทาจ้องมาแบบเรียบเฉย "กูสงสัยอย่างหนึ่ง" "ถามมา" "ทำไมมึงชอบทำเหมือนตัวเองไ...Читать больше