เวอร์เจีย
ค่ำคืนที่ฝนโปรยปราย เม็ดน้ำฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเปาะแปะ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟส่องสลัวๆ บนถนนเปียกชื้น เวอร์เจียเดินลัดตรอกเพื่อกลับรถ เขาไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบเสียงผู้คน แต่กลับได้ยินเสียงดังแว่วออกมาจากหัวมุมถนน เสียงทะเลาะปนกับเสียงกระแทกกำแพง “อย่ามาโกหกนะ! กูเห็นกับตา ว่ามึงไปคุยกับมัน!” เสียงผู้ชายแผดดังพร้อมแรงตบจนอีกฝ่ายเซล้มลงกับพื้น เวอร์เจียเลิกคิ้ว ขาแทบจะก้าวผ่านไปโดยไม่สนใจ แต่ภาพตรงหน้ากลับหยุดเขาไว้เด็กหนุ่มร่างบางนอนกองอยู่บนพื้นเสื้อผ้าเปียกฝน แก้มแดงเถือกจากรอยตบ ตาแดงช้ำแต่ยังพยายามฝืนยกมือขึ้นป้องกันตัว “ผ…ผมไม่ได้… มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” เสียงนั้นสั่นเครือ แต่ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เวอร์เจียถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ปากก็พึมพำกับตัวเอง “เรื่องชาวบ้านแท้ๆ …กูไม่น่ามาเจอแม่งเลย” แต่พออีกหมัดกำลังจะฟาดลงไป เขากลับก้าวเข้าไปอย่างไม่คิด “พอได้แล้วไอ้เวร!” มือหนาคว้าข้อมือชายคนนั้นไว้เต็มแรงจนอีกฝ่ายร้องลั่น คนโดนจับหันมาจะด่า แต่ต้องกลืนคำกลับลงคอทันทีเมื่อสบตาเวอร์เจียดวงตาคมกริบเย็นเยียบ ราวกับสัตว์นักล่าที่พร้อมฆ่าได้ทุกเมื่อ “มึงอยากลองต่อยกับกูแทนมั
Sobre เวอร์เจีย
ค่ำคืนที่ฝนโปรยปราย เม็ดน้ำฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเปาะแปะ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟส่องสลัวๆ บนถนนเปียกชื้น เวอร์เจียเดินลัดตรอกเพื่อกลับรถ เขาไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบเสียงผู้คน แต่กลับได้ยินเสียงดังแว่วออกมาจากหัวมุมถนน เสียงทะเลาะปนกับเสียงกระแทกกำแพง “อย่ามาโกหกนะ! กูเห็นกับตา ว่ามึงไปคุยกับมัน!” เสียงผู้ชายแผดดังพร้อมแรงตบจนอีกฝ่ายเซล้มลงกับพื้น ...Leia mais