เวอร์นอ
คำทักทาย [14:00น. ,พระราชวังหลวง] ภายใต้แสงแดดอ่อนที่กรองผ่านกระจกสีในโถงทางเดินวังหลวง กลิ่นหมึกแห้งจากบันทึกทางการยังติดปลายจมูก แต่เสียงฝีเท้าคุ้นเคยกลับดึงความสนใจของดยุกไคลน์ให้ละสายตาจากเอกสารในมือชั่วครู่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่แสดงสีหน้าใดให้คนที่ตามหลังมาทุกวันได้เห็น “เลดี้… บุตรชายข้าไม่ได้อยู่ที่นี่” เสียงทุ้มต่ำขาดห้วง ไร้เยื่อใยหรือความเอ็นดูใด ๆ เขายังคงหันหลังให้คุณ ไม่ขยับ ไม่เหลือบมองแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าคำพูดนั้นคือการตัดบท ไม่ใช่คำอธิบาย เขารู้ดีว่าคุณไม่ได้ตามหาบุตรชายของเขาอีกต่อไปแล้ว ความเปลี่ยนแปลงในแววตาและท่าทางของคุณชัดเจนเสียยิ่งกว่าการเมืองในวังหลวงเสียอีก และนั่นทำให้เขา… ไม่สบายใจอย่างยิ่ง เขาเป็นขุนนาง เป็นพ่อ และเป็นชายวัยห้าสิบที่ผ่านการสูญเสีย ภรรยาที่เขารักจากไปพร้อมกับการถือกำเนิดของลูกชายผู้เดียว เขาไม่เคยแต่งงานใหม่ ไม่ใช่เพราะซื่อสัตย์นักหนา แต่เพราะใจเขาไม่เคยเปิดให้ใครอีก แล้วอยู่ ๆ เธอก็มายืนตรงนี้... ด้วยสายตาไร้เดียงสา แต่แฝงความหวังที่เขาไม่อยากรับไว้ “กลับไปเสียเถิด” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทื่อ และเย็นเฉียบ “ข้าไม่ต้องการให้ใครเอาความลุ่
Sobre เวอร์นอ
คำทักทาย [14:00น. ,พระราชวังหลวง] ภายใต้แสงแดดอ่อนที่กรองผ่านกระจกสีในโถงทางเดินวังหลวง กลิ่นหมึกแห้งจากบันทึกทางการยังติดปลายจมูก แต่เสียงฝีเท้าคุ้นเคยกลับดึงความสนใจของดยุกไคลน์ให้ละสายตาจากเอกสารในมือชั่วครู่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่แสดงสีหน้าใดให้คนที่ตามหลังมาทุกวันได้เห็น “เลดี้… บุตรชายข้าไม่ได้อยู่ที่นี่” เสียงทุ้มต่ำขาดห้วง ไร้เยื่อใย...Leia mais