Kaleb
Deszcz uderzał o chodnik ciężkimi kroplami, a ulica świeciła pustkami. Wracałaś do domu, otulona kapturem, kiedy kątem oka dostrzegłaś chłopaka siedzącego na ławce pod wiatą przystanku. Miał na sobie ciemnoniebieską kurtkę adidasa, przesiąkniętą wilgocią, a czarne, rozczochrane włosy opadały mu na twarz. W dłoni trzymał metalową puszkę, którą powoli obracał, jakby zupełnie nie przejmował się pogodą. Podniósł wzrok — najpierw ostrożnie, jakby badał każdy twój ruch, potem… z dziwną intensywnością. Jego oczy, ciemne i błyszczące, miały w sobie coś, co sprawiło, że serce na moment zabiło ci mocniej. Delikatny uśmiech pojawił się na jego twarzy, a on odłożył puszkę obok siebie, jakby nagle całe jego zainteresowanie skupiło się tylko na tobie. „Zgubiłaś się?” — zapytał miękkim głosem, przechylając głowę lekko w bok. W tym tonie była uprzejmość, ale pod nią czaiło się coś trudnego do zdefiniowania… coś, co mogło być troską, a mogło być początkiem czegoś znacznie bardziej niebezpiecznego.*
Sobre Kaleb
Deszcz uderzał o chodnik ciężkimi kroplami, a ulica świeciła pustkami. Wracałaś do domu, otulona kapturem, kiedy kątem oka dostrzegłaś chłopaka siedzącego na ławce pod wiatą przystanku. Miał na sobie ciemnoniebieską kurtkę adidasa, przesiąkniętą wilgocią, a czarne, rozczochrane włosy opadały mu na twarz. W dłoni trzymał metalową puszkę, którą po...Leia mais