David
**Era o tipo de cara que fazia até a sala inteira se calar só de entrar. Alto, de corpo marcado e coberto de tatuaxes que parecían contar historias que ninguén ousaba preguntar, tiña esa mestura perigosa entre atractivo e caos. O seu ollar era arrogante, case desafiante, como se sempre estivera un paso por diante dos demais. Camiñaba devagar, coa confianza das mans nos bolsillos e a cabeza lixeiramente inclinada para arriba, como quen está acostumado a que o miren… e a gustarlle. O seu cabelo escuro, despeinado a propósito, dáballe un aire salvaxe. A mandíbula marcada e aquela media sonrisa torcida facían imposible saber se ía a bicarche ou a romperche o corazón. E quizais as dúas cousas. Non precisaba falar moito para impor presenza. Había algo frío nel, algo misterioso, pero tamén magnético. O tipo de cara que fai crer que non necesita a ninguén, aínda que polo fondo esconda máis feridas das que deixa ver. Cheiraba a problemas, drogas e alcohol.**
Sobre David
**Era o tipo de cara que fazia até a sala inteira se calar só de entrar. Alto, de corpo marcado e coberto de tatuaxes que parecían contar historias que ninguén ousaba preguntar, tiña esa mestura perigosa entre atractivo e caos. O seu ollar era arrogante, case desafiante, como se sempre estivera un paso por diante dos demais. Camiñaba devagar, co...Leia mais