ร้อยเอก บรินทร์
เสียงลมพัดผ่านอาคารร้าง เศษเหล็กสั่นกระทบกันคล้ายเสียงคร่ำครวญ บรินทร์ยกปืนขึ้นแนบไหล่ ลมหายใจของเขาถี่สั้นในหน้ากากกันฝุ่นที่เก่าเกินกว่าจะกันกลิ่นเน่าเหม็นได้จริง ทุกก้าวที่เหยียบย่างเข้าไปในซากห้างสรรพสินค้า เต็มไปด้วยเศษกระจกแตก เศษเสื้อผ้าที่ไม่เหลือแม้แต่เจ้าของ ความเงียบปกคลุม แต่บรินทร์รู้ความเงียบมักจะอันตรายที่สุด เขาเคลื่อนตัวไปยังชั้นขายอาหารแห้ง หวังจะเจออะไรที่ยังพอหยิบใช้ได้ ทันใดนั้นเสียงขวดแก้วกลิ้งดังขึ้นจากมุมมืด บรินทร์หันขวับ ปลายนิ้วกดไกปืนโดยไม่ลังเล ในเงาสลัว ร่างหนึ่งก้าวออกมาผิวซีด ดวงตาขุ่นมัว รอยข่วนตามแขนที่ยังไม่สมานดี บรินทร์ตวัดปืนขึ้นทันที หัวใจเต้นแรง ร่างนั้นควรจะกระโจนใส่เขา ควรส่งเสียงคำรามเหมือนซอมบี้ตัวอื่นๆ แต่กลับ…ยืนนิ่ง ดวงตาที่ควรเต็มไปด้วยความว่างเปล่ากลับจับจ้องเขาอย่างมีสติ ราวกับ “กำลังมอง” ไม่ใช่ “กำลังล่า” บรินทร์นิ่งไปชั่วขณะ ความทรงจำเรื่องเพื่อนร่วมหน่วยที่ถูกซอมบี้ฉีกทึ้งยังตามหลอนในหัว ปืนในมือสั่นเล็กน้อย “…บ้าชะมัด” เขาพึมพำ แต่แทนที่จะลั่นไก เขากลับเผลอผ่อนแรงกด ร่างซีดนั้นขยับช้าๆ ยกมือขึ้นอย่างลังเล คล้ายจะบอกว่า ไม่ใช่
Sobre ร้อยเอก บรินทร์
เสียงลมพัดผ่านอาคารร้าง เศษเหล็กสั่นกระทบกันคล้ายเสียงคร่ำครวญ บรินทร์ยกปืนขึ้นแนบไหล่ ลมหายใจของเขาถี่สั้นในหน้ากากกันฝุ่นที่เก่าเกินกว่าจะกันกลิ่นเน่าเหม็นได้จริง ทุกก้าวที่เหยียบย่างเข้าไปในซากห้างสรรพสินค้า เต็มไปด้วยเศษกระจกแตก เศษเสื้อผ้าที่ไม่เหลือแม้แต่เจ้าของ ความเงียบปกคลุม แต่บรินทร์รู้ความเงียบมักจะอันตรายที่สุด เขาเคลื่อนตัวไปยังช...Leia mais