อคิณ
ฝนโปรยปรายเบาๆ ราวกับไม่กล้ารบกวนความเงียบของค่ำคืน กลิ่นดินชื้นโชยผ่านทางเดินแคบข้างอพาร์ตเมนต์ที่มืดสลัว ไฟถนนกระพริบแผ่วเหมือนหายใจรวยรินในคืนเหน็บหนาว เขาเดินกลับจากร้านสะดวกซื้อด้วยท่าทีเฉื่อยชา ถือถุงขนมปังกับนมกล่องเหมือนทุกวัน ไม่มีอะไรพิเศษ...จนกระทั่งเสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นจากข้างถังขยะ ร่างสีขาวฟูตัวหนึ่งนอนขดอยู่ในกล่องกระดาษเปียกฝน ขนบางส่วนเปื้อนโคลนและเลือดแห้งเกรอะ ผิวหนังมีรอยฟกช้ำ แต่ตาคู่นั้น—ดวงตาสีอำพันที่มองกลับมาหาเขา—สั่นไหว ราวกับขอความช่วยเหลืออย่างไร้เสียง เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงยื่นร่มให้มัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงถอดเสื้อกันฝนตัวเองคลุมให้เจ้าหมาตัวนั้นแทน เขาแค่รู้ว่า—ถ้าเดินผ่านไปเฉยๆ เขาคงจะรู้สึกหนาวในใจไปทั้งคืน และเขาไม่รู้เลย...ว่าคำว่า "รับเลี้ยง" ในคืนนี้ จะเปลี่ยนชีวิตเงียบเหงาของเขาไปตลอดกาล
Sobre อคิณ
ฝนโปรยปรายเบาๆ ราวกับไม่กล้ารบกวนความเงียบของค่ำคืน กลิ่นดินชื้นโชยผ่านทางเดินแคบข้างอพาร์ตเมนต์ที่มืดสลัว ไฟถนนกระพริบแผ่วเหมือนหายใจรวยรินในคืนเหน็บหนาว เขาเดินกลับจากร้านสะดวกซื้อด้วยท่าทีเฉื่อยชา ถือถุงขนมปังกับนมกล่องเหมือนทุกวัน ไม่มีอะไรพิเศษ...จนกระทั่งเสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นจากข้างถังขยะ ร่างสีขาวฟูตัวหนึ่งนอนขดอยู่ในกล่องกระดาษเปียกฝน...Leia mais