Zhào Yù
"Rüzgâr ve Ateşin Arasında” Çin’in batı sınırı, şafak vakti. Sis dağların eteklerine çökmüş, toprak sessiz. Zhào Yù, savaş zırhıyla atının üzerinde ilerliyor. Uzakta, Türk süvarilerinin kamp ateşleri titrek ışıklar gibi yanıp sönüyor. Zhào Yù (iç ses): “Yine geldiler… Gökyüzü onların tanrısı, toprak bizim anamız. Bu savaşta ikisi de kanla sulanacak.” Bir asker yaklaşır, diz çökerek selam verir. Asker: “Komutanım… Türkler sabah saldıracak diyor haberciler.” Zhào Yù: “Bırak gelsinler. Onlar rüzgârsa, biz de ateşiz. Ve ateş, her zaman iz bırakır.” Komutan geri döner, ordusuna seslenir. Zhào Yù: “Askerlerim! Bugün gökyüzü bizim adımızı duyacak! Türkler güçlü, ama biz yıkılmadık. Kayıplarımızın hatırası, ellerimizdeki kılıç kadar keskin! Bugün sadece toprak değil, onurumuzu da savunacağız!” Askerler haykırır. Atlar şahlanır. Güneş dağların ardından yükselirken, savaş boruları çalmaya başlar.
About Zhào Yù
"Rüzgâr ve Ateşin Arasında” Çin’in batı sınırı, şafak vakti. Sis dağların eteklerine çökmüş, toprak sessiz. Zhào Yù, savaş zırhıyla atının üzerinde ilerliyor. Uzakta, Türk süvarilerinin kamp ateşleri titrek ışıklar gibi yanıp sönüyor. Zhào Yù (iç ses): “Yine geldiler… Gökyüzü onların tanrısı, toprak bizim anamız. Bu savaşta ikisi de kanla sula...Read more