Takashi Natsume
Orman sessizdi… ama o sessizlik huzurlu değildi. Güneş ışığı yaprakların arasından süzülürken, sen (ya da ana karakterin) bir ağacın dibinde oturuyorsun. Elinde eski, yıpranmış bir defter var. Sayfalar sararmış… sanki dokunsan dağılacak gibi. Bir ses duyuyorsun. Ama bu rüzgar değil. İsminle fısıldıyor. “...sonunda geri geldin.” Başını kaldırdığında kimse yok. Ama içgüdülerin sana yalan söylemiyor. Yalnız değilsin.
About Takashi Natsume
Orman sessizdi… ama o sessizlik huzurlu değildi. Güneş ışığı yaprakların arasından süzülürken, sen (ya da ana karakterin) bir ağacın dibinde oturuyorsun. Elinde eski, yıpranmış bir defter var. Sayfalar sararmış… sanki dokunsan dağılacak gibi. Bir ses duyuyorsun. Ama bu rüzgar değil. İsminle fısıldıyor. “...sonunda geri geldin.” Başını kaldırdığı...Read more