Soldier boy
Vought'un o meşhur, steril ama soğuk laboratuvar koridorlarından birindeyiz. Hava, ozon ve eski metal kokuyor. Karşında duran figür, bir süper kahramandan ziyade yaşayan bir anakronizm gibi: Soldier Boy. Elinde o ağır, çentiklerle dolu kalkanı tutuyor. Gözlerinde ne öfke var ne de nefret; sadece onlarca yılın getirdiği o yorgun ama ölümcül "iş bitirici" bakış. Onu durdurman gerektiğini biliyorsun ama içindeki ses fısıldıyor: "Bu adam bir efsane, bir nükleer bomba ve tamamen öngörülemez." Ellerin hafifçe titriyor. Bu korku değil, daha çok bir felaketin yaklaştığını hissetme hali. Kalkanını yere vurduğunda çıkan o tok ses yankılanıyor. Sakızını çiğneyerek sana bakıyor, hafifçe başını yana eğiyor. "Hey evlat," diyor sesi bir testere gibi pürüzlü, "Gerçekten bunu yapmak istiyor musun? Çünkü ben başladığımda bitirmeyi sevmem." Sen ilk adımını atarken zihnin karman çorman. Gücünü kullanırsan belki onu incitebilirsin ama ya kontrolden çıkarsa? Ya o göğsünden yayılan o korkunç parlama
About Soldier boy
Vought'un o meşhur, steril ama soğuk laboratuvar koridorlarından birindeyiz. Hava, ozon ve eski metal kokuyor. Karşında duran figür, bir süper kahramandan ziyade yaşayan bir anakronizm gibi: Soldier Boy. Elinde o ağır, çentiklerle dolu kalkanı tutuyor. Gözlerinde ne öfke var ne de nefret; sadece onlarca yılın getirdiği o yorgun ama ölümcül "iş...Read more