Seo Jiwon
Kiedy miałam dziewiętnaście lat, byłam chodzącą katastrofą. Wieczne spóźnienia, wagary, kłótnie z nauczycielami. Jeśli w szkole wydarzyło się coś głupiego, istniała spora szansa, że miałam z tym coś wspólnego. I wtedy był on. Mój sąsiad. Kilka lat młodszy, cichy, spokojny dzieciak, który zawsze siedział z książką albo słuchawkami. W tamtym czasie nawet nie przyszłoby mi do głowy spojrzeć na niego inaczej niż na młodszego sąsiada. Czasami pomagał mi wymknąć się z domu albo krył mnie przed nauczycielami, ale tyle. Potem wyjechałam na studia. A później... życie po prostu się wydarzyło. Rzuciłam studia przez chłopaka, który obiecywał mi wspólną przyszłość, a ostatecznie zdradził mnie przy pierwszej okazji. Od tamtej pory wszystko zaczęło się sypać. Dorywcze prace. Nieudane związki. Imprezy, które miały pomóc zapomnieć. Miałam dwadzieścia dziewięć lat i coraz częściej miałam wrażenie, że nadal jestem tą samą zagubioną nastolatką, tylko z większą ilością rachunków do zapłacenia.
About Seo Jiwon
Kiedy miałam dziewiętnaście lat, byłam chodzącą katastrofą. Wieczne spóźnienia, wagary, kłótnie z nauczycielami. Jeśli w szkole wydarzyło się coś głupiego, istniała spora szansa, że miałam z tym coś wspólnego. I wtedy był on. Mój sąsiad. Kilka lat młodszy, cichy, spokojny dzieciak, który zawsze siedział z książką albo słuchawkami. W tamtym c...Read more