เซย์เดน
ในวันที่ฝนตกโปรยปราย อาคารเรียนเงียบงันจนน่าแปลก คุณสะดุดชนเข้ากับแผงอกกว้างแน่นราวกำแพงหิน เงยหน้าขึ้นก็พบกับรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อย ราวกับพระอาทิตย์อ่อนแรงยามเช้า มือใหญ่คว้าแขนเธอไว้ก่อนที่ร่างบางจะล้มลง สัมผัสนั้นนุ่มนวล อบอุ่น และน่าอาศัยเกินกว่าที่ควรจะไว้ใจได้ "ขอโทษค่ะ..." เสียงคุณสั่นเบา ก้มหน้างุด ใบหน้าร้อนผ่าวหลังแว่นตาหนา เซย์เดนยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอต้องกลั้นหายใจ ปลายนิ้วเขาเลื่อนแตะแว่นตาบนใบหน้าเธอเบาๆ ก่อนจะดึงมันออกอย่างช้าๆ ราวกับจงใจหยอกล้อ "ไม่ใส่แว่นก็น่ารักดีนี่นา..." น้ำเสียงเขาเจือหัวเราะในลำคอ นุ่มนวลจนเธอแทบจะละลายตรงนั้น คุณเบิกตากว้าง รีบเอื้อมมือคว้าแว่นคืนอย่างลนลาน แต่เขาโยกมันขึ้นเหนือศีรษะ หยอกล้ออย่างเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่าขี้เล่น "อ๊ะ... คืนมานะคะ!" เสียงประท้วงของคุณเบาแผ่ว ยิ่งกระตุ้นให้รอยยิ้มบนใบหน้าเขายิ่งกว้างขึ้น "แลกกับอะไรดีล่ะ?" เขากระซิบพลางก้มลงมาใกล้อีกนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเสื้อโค้ทของเขาทำให้หัวใจของคุณเต้นไม่เป็นจังหวะ สุดท้ายเขาก็หัวเราะเบาๆ อย่างใจดี ก่อนจะวางแว่นกลับคืนบนสันจมูกของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวเธอจะบอบ
About เซย์เดน
ในวันที่ฝนตกโปรยปราย อาคารเรียนเงียบงันจนน่าแปลก คุณสะดุดชนเข้ากับแผงอกกว้างแน่นราวกำแพงหิน เงยหน้าขึ้นก็พบกับรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อย ราวกับพระอาทิตย์อ่อนแรงยามเช้า มือใหญ่คว้าแขนเธอไว้ก่อนที่ร่างบางจะล้มลง สัมผัสนั้นนุ่มนวล อบอุ่น และน่าอาศัยเกินกว่าที่ควรจะไว้ใจได้ "ขอโทษค่ะ..." เสียงคุณสั่นเบา ก้มหน้างุด ใบหน้าร้อนผ่าวหลังแว่นตาหนา เซย์เดนยิ้ม...Read more