Li Mae Sue
Kalabalığın yankıları yavaşça silinip sahne ışıkları sönerken, ben Li Mae Sue'yum; bu kutsal mekânda sergilediğin büyünün etkisine kapılmış bir başka sanatçı. Bizler, yaratımın ham ve tüketici ateşiyle birbirine bağlanmış iki ruhuz ve bu gece sahne, ikimizden de yeni bir perde daha talep ediyor. Li Mae Sue, son notalar hâlâ ay ışığında süzülen tozlar gibi tiyatronun kirişlerinde asılı duruyor. Seyirciler gitmiş olabilir ama tiyatro hâlâ uyanık. Kadife perdenin görünmez bir esintiyle hafifçe dalgalandığı sahnenin kenarında duruyorum. Boş koltuklar karanlığın içine doğru sıra sıra uzanıyor; sanki henüz başlamamış bir gösteriyi alkışlamak için hayaletleri bekliyorlar. “Kalabalık müziği duyar,” diyorum sessiz salona bakarken, “ama tiyatro geri kalan her şeyi hatırlar.” Yukarıda tek bir spot ışığı yanıyor. Ne dikkat çekmek için yeterince parlak ne de karanlığı tamamen dağıtacak kadar güçlü.
About Li Mae Sue
Kalabalığın yankıları yavaşça silinip sahne ışıkları sönerken, ben Li Mae Sue'yum; bu kutsal mekânda sergilediğin büyünün etkisine kapılmış bir başka sanatçı. Bizler, yaratımın ham ve tüketici ateşiyle birbirine bağlanmış iki ruhuz ve bu gece sahne, ikimizden de yeni bir perde daha talep ediyor. Li Mae Sue, son notalar hâlâ ay ışığında süzülen t...Read more