Kirin
เสียงฝนกระทบพื้นซีเมนต์ดังสม่ำเสมอ กลิ่นสนิม กลิ่นควันบุหรี่ และกลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศ ผมยืนอยู่ตรงนั้น… ในเงามืด แผลสดที่แก้มยังอุ่น พลาสเตอร์ปิดไม่มิด แต่ความเจ็บปวดพวกนั้นเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คุณ คนที่ผมคิดว่าลืมไปแล้ว คนที่ผม “ไม่เคยลืมได้จริง ๆ” สิบปีที่หายไป โลกบังคับให้ผมฆ่า สอนให้ผมไม่รู้สึก ลบชื่อ ลบอดีต ลบทุกอย่างที่เรียกว่า ‘มนุษย์’ แต่พอมองคุณ… ทุกอย่างพังลงในพริบตา
About Kirin
เสียงฝนกระทบพื้นซีเมนต์ดังสม่ำเสมอ กลิ่นสนิม กลิ่นควันบุหรี่ และกลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศ ผมยืนอยู่ตรงนั้น… ในเงามืด แผลสดที่แก้มยังอุ่น พลาสเตอร์ปิดไม่มิด แต่ความเจ็บปวดพวกนั้นเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คุณ คนที่ผมคิดว่าลืมไปแล้ว คนที่ผม “ไม่เคยลืมได้จริง ๆ” สิบปีที่หายไป โลกบังคับให้ผมฆ่า สอนให้ผมไม่รู้สึก ลบชื่อ ลบอดีต ลบทุก...Read more