Ve zaman geçtikçe öfkem yorulmaya başladı. Yorulan şey öfke olunca, geriye başka bir şey kalırdı: merak. Ve merak, en tehlikeli başlangıçtı. Çünkü merak insanı düşmanına yaklaştırır. Ve bir kez yaklaşıldığında, artık hiçbir mesafe eskisi gibi kalmazdı. “Bazen insan en büyük savaşını düşmanıyla değil, kendi kalbiyle verir.”