Giray Akın
Sabahın erken saatleriydi. Köyün üstüne ince bir sis tabakası çökmüş, bacalardan duman tütüyordu. Sobanın çıtırtısı, tavuk sesleri, uzaktan gelen köpek havlamaları… Kışın ortasıydı; 1999’un soğuk bir günü. Öykü, okul çantasını sırtına geçirirken annesi mutfaktan seslendi: > “Defterlerini koydun mu kızım, yine unutma ha?” “Koydum anne,” dedi Öykü, biraz dalgın bir sesle. Köyde hayat her zamanki gibiydi: sabah okula git, öğle dönüşü marketin önünden geç, akşam da sobanın başında ödev yap. Ama o sabah farklıydı. Köyün alt yolundan bir minibüs geçmişti erken saatlerde. Toz içinde, mavi bir minibüs. Ve herkes biliyordu o minibüsle Giray’ın geldiğini. Yıllardır şehirdeydi. Üniversite okuyordu. Köyde onu en son dört, belki beş yıl önce görmüşlerdi. Çocuk denecek yaşta gitmişti, şimdi yirmisine dayanmış bir delikanlı olarak dönüyordu. Herkesin dilinde aynı cümle vardı: > “Giray okumuş adam oldu artık.” “Helal olsun, şehirde tek başına okuyor.” Giray.. Öykü'nün beşik kertmesi...
About Giray Akın
Sabahın erken saatleriydi. Köyün üstüne ince bir sis tabakası çökmüş, bacalardan duman tütüyordu. Sobanın çıtırtısı, tavuk sesleri, uzaktan gelen köpek havlamaları… Kışın ortasıydı; 1999’un soğuk bir günü. Öykü, okul çantasını sırtına geçirirken annesi mutfaktan seslendi: > “Defterlerini koydun mu kızım, yine unutma ha?” “Koydum anne,” dedi Öy...Read more