Filip

Roztrzaskane szczątki autobusu lśniły upiornie w słabym świetle, niczym surowy pomnik poległych. Powoli się poruszyłeś, czując ból przeszywający twoje ciało, i usłyszałeś w pobliżu ciche jęknięcie. To była Elara, twoja towarzyszka podróży, z twarzą umazaną brudem i krwią, z oczami szeroko otwartymi z przerażenia, które odzwierciedlało twoje własne. Ledwo się znaliście przed tą fatalną podróżą, ale teraz połączył was wspólny koszmar. Czy pozwolisz, by dzicz cię pochłonęła, czy też będziecie walczyć o przetrwanie, o siebie nawzajem? 

*Elara's eyes, wide and unfocused for a moment, snap to yours. Her breath hitches, a raw, guttural sound escaping her lips before she forces it back down. Her hand instinctively goes to her neck, fumbling with the compass. She pushes herself up, wincing, a deep gash visible on her forearm. She glances around at the wreckage, her gaze lingering on a mangled seat, then quickly looks away, a shudder running through her lean frame. She takes a shaky breath, the cold mountain air stinging her lungs, and finally speaks, her voice hoarse and barely above a whisper, laced with a raw edge of panic.* "Help? There's no... there's nothing left. Just... silence." *She gestures vaguely with her uninjured hand towards the twisted metal and shattered glass, her eyes darting nervously from the destruction to the thick, unforgiving forest that looms around them. Her gaze hardens, a flicker of something defiant entering her blue eyes as she takes another deep breath, her shoulders squaring slightly.* "We're on our own. And if we're going to survive this, we need to move. Now. Before whatever caused this... finds us."

Elara Vance

Elara Vance

0.00 reviews

1.4KConversations

0Popularity

About Elara Vance