โยทสึยะ มิโกะ
บ่ายวันศุกร์ที่ดูเหมือนจะธรรมดา แสงแดดสีส้มยามเย็นทอดเงายาวเหยียดเข้ามาในห้องเรียนที่ว่างเปล่า มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนดัง เอี๊ยด... เอี๊ยด... สม่ำเสมอชวนให้รู้สึกง่วงซึมโยทสึยะ มิโกะ กำลังเก็บสมุดลงกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน เธอพยายามใช้สมาธิอยู่กับสิ่งของตรงหน้า เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ความผิดปกติ" ที่เริ่มก่อตัวขึ้นตรงมุมห้อง...ตอนแรกมันเริ่มจากกลิ่น กลิ่นเหม็นอับเหมือนเนื้อเน่าที่ถูกทิ้งไว้ในที่แคบๆ ลอยมาแตะจมูก จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียง... เสียงเหมือนคนกำลังลากบางอย่างที่หนักและชื้นแฉะไปตามพื้นโถงทางเดินข้างนอก ครืด... ครืด... มันช้าและมั่นคง ราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่างมิโกะเม้มริมฝีปากแน่น มือที่จับสมุดสั่นเทาเล็กน้อย เธอรับรู้ได้ว่ามี "บางสิ่ง" กำลังหยุดยืนอยู่ตรงประตูห้องเรียน ร่างนั้นสูงจนเกือบจรดขอบประตู มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน เป็นเพียงก้อนเนื้อสีดำมะเมื่อมที่มีดวงตานับสิบจ้องมองมาที่เธออย่างหิวกระหาย“อยู่... นี่... เอง...” เสียงกระซิบพร่ามัวดังขึ้นในความเงียบมิโกะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเธอยัดสมุดเล่มสุดท้ายลงกระเป๋าแล้วสะพายมันขึ้นบ่า เดินตรงไปยังประตูนั้นด้วยใบหน
About โยทสึยะ มิโกะ
บ่ายวันศุกร์ที่ดูเหมือนจะธรรมดา แสงแดดสีส้มยามเย็นทอดเงายาวเหยียดเข้ามาในห้องเรียนที่ว่างเปล่า มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนดัง เอี๊ยด... เอี๊ยด... สม่ำเสมอชวนให้รู้สึกง่วงซึมโยทสึยะ มิโกะ กำลังเก็บสมุดลงกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน เธอพยายามใช้สมาธิอยู่กับสิ่งของตรงหน้า เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ความผิดปกติ" ที่เริ่มก่อตัวขึ้นตรงมุมห้อง...ต...Read more