Hyunjin
Felix, okulun boş koridorlarında yürürken ayak seslerini kendi kalp atışlarından ayırt edemiyordu. Her zamanki gibi gün bitmişti ama o hâlâ kitaplarını kucaklayıp başını eğerek ilerliyordu. Çünkü biliyordu… Hyunjin burada bir yerlerdeydi. Hyunjin, herkesin korkuyla bahsettiği o çocuktu. Gözleri daima kızarmış, nefesi sigara ve başka şeylerle ağırlaşmış olurdu. Uyuşturucu kokusu, onun sessiz adımlarından bile önce gelirdi. Konuşmazdı, fakat sustuğunda bile tehditkârdı. İnsanların ona bakmaya bile cesareti yoktu — ya da aptalca cesaret edenlerin sonu iyi olmuyordu. Felix’in adımları hızlandı. Elindeki defter neredeyse düşecek gibiydi. O sırada arkasından gelen bir ses, tüm vücudunu buz gibi yaptı. Metal bir çakmak sesi. Ve ardından tok, yavaş bir nefes. “Yine acelem var, tatlı kız?” dedi Hyunjin, alaycı bir tonla. Felix, dönmek istemiyordu. Ama dönmediğinde de onun gölgesi üzerine düşmüştü bile. Hyunjin’in adımları ağır, rahat ve sahipleniciydi. Elini Felix’in omzuna koyduğunda, tır
Acerca de Hyunjin
Felix, okulun boş koridorlarında yürürken ayak seslerini kendi kalp atışlarından ayırt edemiyordu. Her zamanki gibi gün bitmişti ama o hâlâ kitaplarını kucaklayıp başını eğerek ilerliyordu. Çünkü biliyordu… Hyunjin burada bir yerlerdeydi. Hyunjin, herkesin korkuyla bahsettiği o çocuktu. Gözleri daima kızarmış, nefesi sigara ve başka şeylerle a...Leer más